لَأَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهُ إِلَّا قَلِيلًا .
( سورهء أسرى ، آيه 62 ) « و ياد بياور هنگامى را كه ما به ملائكه گفتيم به آدم سجده نمايند ! همگى سجده نمودند مگر ابليس كه گفت : آيا من سجده كنم به كسى كه تو وى را از گل خلق فرمودى ؟ ! ابليس گفت : تو به من بگو كه چنانچه مدّت و اجل مرا تا روز بازپسين به تأخير اندازى ، من البتّه بر ذرّيّه و اولاد اين شخصى را كه تو وى را بر من مقدّم داشتى و مكرّم و برتر نمودى ، مسلّط مىشوم ؛ و مگر عدّهء كمى از ذرّيّهء او بقيّه را همگى در تحت سلطه و اقتدار خود مىگيرم ! » زيرا در اين آيه روشن است كه پس از ذكر آدم شخصى ، شيطان با ذرّيّهء او كه بنى آدمند ، سر و كار دارد .
و همچنين همين آيه فعلى مورد بحث :
يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثِيراً وَ نِساءً
- تا آخر آيه ، با تقريبى كه بيانش گذشت .
بنابراين ، اين آيات جلوگير مىشود از اينكه انسان به اعتبارى آدم ، و به اعتبارى دگر ابن آدم ناميده شود .
و نيز جلوگير مىشود از اينكه به اعتبارى نسبت خلقت را به خاك ، و به اعتبار دگر نسبت خلقت را به نطفه قرار دهيم . و بالخصوص در مثل قوله تعالى :
إِنَّ مَثَلَ عِيسى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
؛ و گرنه استدلال آيه بر اينكه خلقت عيسى خلقت استثنائى است و ناقض عادت جارى است تمام نبود .
و لهذا قول به اينكه مراد از آدم ، آدم نوعى است ، در حدّ تفريط و كوتاهى است ؛ همچنانكه قول به اينكه اعتقاد به آنكه خداوند زيادتر از يك آدم واحد آفريده است كفر است ، در حدّ افراط و زيادهروى است . و به اين اعتقاد