« خداوند به شيطان گفت : اى ابليس ! چه چيز تو را از سجدهء بر چيزى كه من با دو دست خودم آن را آفريدم بازداشت ؟ - تا مىرسد به آنكه مىگويد : شيطان گفت : من بهتر از او هستم ؛ چون مرا از آتش آفريدى ، و او را از گل خلق نمودى ! - تا مىرسد به آنكه مىگويد : شيطان گفت : پس سوگند به مقام عزّت خودت كه من البتّه و البتّه تمام آدميان را اغوا مىكنم مگر آن بندگانى را از تو كه به مقام خلوص رسيده باشند . » در اين آيه مىبينيم كه : آنچه را كه اوّلا با صيغهء مفرد آورده است مثل خير منه ، و خلقته ، ثانيا با صيغهء جمع ذكر نموده و گفته است : لأغوينّهم .
و ليكن اين گفتار و مدّعاى مراد از آدم ، آدم نوعى بودن را باطل مىكند - علاوه بر آنكه اين معنى خلاف ظاهر آياتيست كه ما آنها را نقل نموديم - ظاهر گفتار خداى تعالى بعد از طىّ بيان قصّهء آدم و سجدهء ملائكه و ابا و امتناع ابليس ، در سورهء أعراف :
[ آيات قرآن كريم كه ظهور در شخصى بودن آدم دارند ]
يا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِيُرِيَهُما سَوْآتِهِما .
( سورهء أعراف ، آيه 27 ) « اى فرزندان آدم ! البتّه نبايد شيطان شما را به فتنه اندازد ؛ همچنانكه پدر و مادر شما را از بهشت بيرون نمود ، بهطورىكه لباس آنها را از تنشان جدا كرد تا اينكه زشتيها و قبائح آنها را به ايشان بنماياند ! » در اين آيه كه لفظ فرزندان آدم ، بعد از آدم آمده است ، در ظهور شخصيّت آدم براى ما جاى ترديد نمىگذارد .
و أيضا گفتار خداوند تعالى :
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ قالَ أَ أَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيناً . قالَ أَ رَأَيْتَكَ هذَا الَّذِي كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَئِنْ أَخَّرْتَنِ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ