أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ
وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِينَ مِنَ الآنَ إلَى قِيَامِ يَوْمِ الدِّينِ
وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ
إطلاق روايات حرمت قيام را بايد به زمان عدم إمكان اختصاص داد
همانطور كه در قرآن آيات محكمات و متشابهات وجود دارد و طبق نصّ قرآن بايد متشابهات را به محكمات برگرداند ، در أخبار أئمّه عليهم السّلام نيز محكمات و متشابهات هست و طبق فرمايشات خود آن بزرگواران بايد متشابهات از أحاديث را به محكمات از أحاديث برگرداند . و قاعدهء مجمل و مبيّن ، و متشابه و محكم همه جا سارى و جارى است ؛ و در محاورات عرفيّه نيز مسأله همينطور است .
مثلًا اگر خطابهاى را كه در يك سياق وارد شده است در نظر بگيريم ، بايد صدر و ذيلش را با همديگر ملاحظه كنيم و بسنجيم ؛ اگر در يك جملهاى إجمال بود جملهء ديگر بيان اوست و اگر در يك جا مطلب خفىّ بود قرينهء ديگر مبيِّن اوست .
أخبارى كه ظاهراً دلالت بر عدم جواز قيام در زمان غيبت دارند ، مانند : كُلُّ رَايَةٍ تُرْفَعُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَآئِمِ فَصَاحِبُهَا طَاغُوتٌ يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَهِ عَزَّ وَ جَلَّ ، و أمثال آن كه مورد بحث قرار گرفتند ، بايد بر أساس إرجاع به محكمات معنى خود را نشان دهند .
از آنچه در دروس سابقه ذكر شد ، روشن شد كه مقصود ، عدم قيام بَتّى و