صحيفه را از بهاء الشّرف روايت كردهاند كه از أجلّاء علماء و رجال شيعه هستند و آنها را مرحوم صاحب « معالم » در يكى از إجازات خود ذكر كرده است .
گفتار حاج آقا بزرگ طهرانى در مورد قائل « حَدَّثَنَا »
اينك مطلبى را كه در اينجا نقل ميكنم گفتارى است كه در نوزده رجب يك هزار و سيصد و هفتاد و پنج ( يعنى در سى و پنج سال پيش ) در نجف از مرحوم علّامهء نحرير ، استادمان در فنّ درايه و إجازات ، مرحوم آقاى حاج آقا بزرگ طهرانى رحمة الله عليه أخذ نمودم ؛ و اين مطلب را ايشان به خطّ مباركشان در پشت صفحهء أوّل يك صحيفهء خطّى كه مقروّ خود ايشان بود نوشته بودند و آن صحيفه را به من دادند ؛ و من آن مطلب را از روى خطّ ايشان براى خود نسخه برداشتم و به صحيفهء خود ملصق نمودم . عبارتى كه ايشان در آن صحيفه بيان داشتهاند بنحو إجمال چنين است :
بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ؛ الْحَمْدُ لِوَليِّهِ وَ الصَّلاةُ عَلَى نَبيِّهِ وَ وَصيِّهِ ؛ وَ بَعْدُ : فَاعْلَمْ أنَّهُ رَوَى الصَّحيفَةَ عَنْ بَهآء الشَّرَفِ الْمُصَدَّرِ بِهَا اسْمُهُ الشَّريفُ ، جَماعَةٌ مِنْهُمْ مَنْ ذَكَرَهُمْ الشَّيْخُ نَجْمُ الدّينِ جَعْفَرُ بْنُ نَجيبِ الدّينِ . . .
مى فرمايد : بدان ، آن أفرادى كه صحيفه را از بهاء الشّرف نجم الدّين روايت كردهاند - طبق گفتار نجم الدّين جعفر بن نجيب الدّين محمّد بن جعفر بن هبة الله بن نماء ( ابن نماء حلّى ) در إجازهاى كه مسطور است در إجازهء صاحب « معالم » و تاريخ بعضى از آن إجازات ششصد و سى و هفت هجرىّ است ؛ و در كتاب إجازات « بحار الانوار » صفحهء 108 آمده است - هفت نفرند ، كه اين هفت نفر از بهاء الشّرف نقل كردهاند . يكى از آنها جعفر بن علىّ المشهدى است ؛ دوّم : أبو البقاء هبة الله بن نماء ؛ سوّم : الشّيخ المقرّىّ جعفر بن أبى الفضل بن شعرة ؛ چهارم : الشّريف أبى القاسم بن الزّكىّ العلوىّ ؛ پنجم : الشّريف أبو الفتح ابن الجعفريّة ؛ ششم : الشّيخ سالم بن قَبَارَوَيْه ؛ و هفتم : الشّيخ عربىّ بن مسافر .
ايشان مىفرمايند : تمام اينها از أجلّاء و مشاهيرند و أبو الفتح كه از آن هفت نفر بود و معروف است به ابن جعفريّه ، سيّد شريف ضياء الدّين أبو الفتح