صلّى الله عليه و آله فرمود تا همسايگانش را آزاد كنند « 1 » از اينجا بدست مىآيد كه كسى را نمىتوان به مجرّد اتّهام گرفت .
أمّا بعضى گفتهاند حبس بر دو نوع است : أوّل حبس مجازاتى ، دوّم حبس تحقيقى .
حبس مجازاتى ، آن است كه أفراد را طبق حكم حاكم ، بعد از ثبوت جرم ، به عنوان تأديب و جزاى جرم و جنايت در زمان محدود و مشخّصى به زندان مىاندازند . أمّا حبس تحقيقى آن بازداشتى است كه به عنوان كشف جرم و تحقيق در مورد مسألهاى انجام مىپذيرد تا جرم و يا عدم آن إثبات شود ، و متّهم ، يا مجرم شناخته شده و يا تبرئه گردد .
پيغمبر أكرم صلّى الله عليه و إله و سلّم مردم را به صِرف تهمت نمىگرفت . فقط در يك روايت داريم كه به مجرّد اتّهام ، پيغمبر شخصى را در نصف روز بازداشت فرمود و بعد او را رها كرد . و هر اتّهامى كه اتّفاق مىافتاد پيغمبر بين مدّعِى و مدّعَى عليه را جمع مىكرد و بر أساس إنَّمَا أَقْضِى بَيْنَكُمْ بِالايْمَانِ وَ الْبَيِّنَاتِ « 2 » حكم مىفرمود ؛ و همانجا مطلب فيصله پيدا مىكرد . و اگر أحياناً مدّعِى دليلى عليه مدّعَى عليه نداشت ، از مدّعَى عليه ضمانت مىگرفتند و او را آزاد مىكردند . و اگر مدّعَى عليه دلائلى مىآورد ، يا مدّعِى بعداً دلائلى مىآورد و إثبات مىكرد ، بر طبق همان عمل مىشد . و إلّا مدّعى عليه آزاد بود ، و تا هنگاميكه دعوى در نزد پيغمبر به ثبوت نرسيده بود هيچكس او را نمىگرفت .
أفرادى را كه بعنوان تحقيق بازداشت مىكنند - بنا بر اينكه بگوئيم : حبس تحقيقى در حال ضرورت و در بعضى مواقع بدون إشكال است - شكنجه دادن و تعذيب نمودن آنان جائز نيست .
هامش
( 1 ) « الاحكام السّلطانيّة » فرّاء ، ص 258 ، تعليقهء ( 3 ) .
( 2 ) « أضوآءٌ على السُّنّة المحمّديّة » تأليف شيخ محمود أبو ريّة ، ص 44