اين روايت شريفه بطور نصّ دلالت مىكند بر اينكه : بقدرى خون و مال مسلمان محترم است كه رسول خدا مىفرمايد : مانند احترام ماه ذى الحجّه و احترام حرم - كه مكان محترمى است و خيلى از أعمال خاصّهاى كه جائز است إنسان در غير آن موطن بجاى آورد ، نمىتواند در آنجا بجاى آورد و حرام است - و مانند خود روز عرفه كه از روزهاى محترم است مىباشد و كسى حقّ تعدّى به جان و مال ديگرى را ندارد ؛ أيًّا ما كانَ .
و لذا مىبينيم فقهاى ما رضوان الله عليهم ، بلكه فقهاى أهل تسنّن كه اين روايات مورد قبول آنها نيز هست و خودشان هم نقل كردهاند ، حفظ جان و مال مسلمانان را جزء اصول مسلّمه مىدانند . بر والى و حاكم است كه خون و مال مسلمانان را حفظ كند . يعنى بر عهدهء حكومت است كه نگذارد خونهاى مسلمانان هدر رود ، و مالهاى آنان از بين برود . اگر خونى ريخته شد دولت مسؤول خواهد بود و بايد جلوگيرى كند و نگذارد خون أفراد ملّت ريخته شود . پاسدارى و نگهبانى مردم بر عهدهء دولت است . و لذا همين إداراتى كه بعنوان نظميّه و ژاندارمرى در حكومت إسلام تشكيل مىشود ، بر أساس دستور رسول خداست كه خون مردم بايد محفوظ باشد .
و همچنين أموال آنها بايد محفوظ بماند و سرقت نشود . حاكم إسلام موظّف است اگر خونى ريخته شد فوراً قصاص كند ؛ و يا اگر مالى سرقت شد ، در صورت تحقّق شرائط بر سارق حدّ جارى كند و دست دزد را ببرد تا اينكه مردم از جهت جان و مال تأمين كامل داشته باشند ، و در بيابان و دريا و صحراء ، در خانه و در وطن ، در سفر و حضر در آرامش بسر برند . اين بر عهدهء حكومت إسلام است .
و أمّا ربا جزء أموال نيست . و مىفرمايد : تمام آن پولهائى را كه به عنوان ربح و منفعت پول از مردم طلب داريد و در جاهليّت به آنها قرض دادهايد و الآن آنها را از ايشان مطالبه مىكنيد ، همه را ساقط كردم ! و أوّلين مرتبه اين حكم را بر
ولايت فقيه در حكومت اسلام (فارسى) — صفحة 205
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٠٥