وَ يُؤَيِّدُهُ اتِّصالُ جَماعَةٍ مِنْهُمْ إلَيْهِ وَ إلَى الائِمَّةِ مِنْ وُلْدِهِ كَشَقيقٍ الْبَلْخىِّ وَ مَعْروفٍ الْكَرْخىِّ وَ أبو يَزيدَ الْبَسْطامىِّ ( طَيْفورِ السَّقّآء ) كَما يَظْهَرُ مِنْ تَراجِمِهِمْ فى كُتُبِ الْفَريقَيْنِ ، فَيَكونُ ما الِّفَ بَعْدَهُ عَلَى اسْلوبِهِ وَ وَتيرَتِه .
خوب توجّه كنيد كه ايشان چه مىخواهند بفرمايند !
كتاب « مصباح » در تلقّى بقبول ، همانند « تحف العقول » و « إرشاد القلوب » است
بعد در مقام جواب از إشكالى كه بر « مصباح » شده و او را فاقد سند دانستهاند مىفرمايد : كتابهاى بسيارى الآن در دست داريم كه آنها در واقع سند ندارند ، ولى كم كم تلقّى بقبول شده و جزء كتب معمولٌ بها قرار گرفتهاند ؛ و « مصباح الشّريعة » از آنها چه كم دارد كه شما آن كتب را مدار براى عمل قرار مىدهيد ، و « مصباح الشّريعة » را قرار نمىدهيد ؟ !
مثلًا كتاب « تحف العقول » حسن بن علىّ بن شعبة ، كه تا قبل از كتاب « مجالس المؤمنين » ذكرى از آن و از مؤلّفش در ميان أصحاب ما نبوده است ، إلَّا ما نَقَلْناهُ عَنِ الشَّيخِ إبْراهيمَ الْقَطيفىّ در رسالهاى كه در فرقهء ناجيه نوشته است ؛ او نامى از « تحف العقول » و مؤلّفش برده است و به دنبال آن شيخ حرّ عاملى رحمة الله عليه در كتاب « وسآئل الشّيعة » از « تحف العقول » روايات بسيارى نقل مىكند . و آنچه را كه در « أمل الآمل » از « مجالس المؤمنين » قاضى نور الله شوشترى استفاده كرده است ، اكتفا نمودن به مدح كتاب و مدح كاتب آن است .
همچنين مثل « تحف العقول » و مؤلّف آن است در عدم ذكر و جهالت كتاب و راوى آن ، « إرشاد القلوب » كه متعلّق به حسن بن أبى الحسن دَيْلَمى است ؛ و صاحب « وسآئل الشّيعة » از او بسيار نقل مىكند ، و آن را از جمله كتابهاى معتمدهاى كه از آنها نقل مىشود شمرده ، و شهادت به وثاقت مؤلّفين آن داده است ؛ با اينكه در آنچه به ما و به شيخ حرّ از مؤلَّفات أصحاب رسيده است ، هيچ نامى از اين كتاب نيست سَوَى ما نَقَلَهُ عَنِ الشَّيْخِ ابْنِ فَهْد در « عُدَّةُ الدّاعى » كه در بعضى مواضع از مؤلّف آن به عنوان حسن بن أبى الحسن دَيْلَمى ياد كرده است .