مى باشد
. و أمّا روايات :
روايت أوّل : روايتى است كه شيعه و سنّى نقل كردهاند و در تمام كتب ديده مىشود ؛ و آن ، فرمايش حضرت رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم است كه فرمودهاند :
روايت أبو بكره : لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَ لَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأةً
لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأةً . « رستگار نمىشوند قومى كه ولايت أمر خود را به زن بسپارند . » قومى كه حاكم ، رئيس ، ولىّ ، سلطان ، رئيسُ الوزراء ، وزير ، مدير كلّ و أمثال اينها را زن قرار بدهد ، أصلًا رستگار نخواهد شد . « لَنْ » هم كه نفى أبد مىكند ؛ يعنى أبداً رستگار نمىشوند .
اين روايت را بخارى در دو موضع از « صحيح » خود ( أوّل در كتاب مغازى و دوّم در كتاب فتن ) از عثمان بن هيثم ، از عوف ، از حسن ، از أبى بَكرَة نقل كرده است .
قَالَ : لَقَدْ نَفَعَنِىَ اللَهُ بِكَلِمَةٍ سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ ( وَ ءَالِهِ ) وَ سَلَّمَ أَيَّامَ جَمَلٍ بَعْدَ مَا كِدْتُ أَنْ أَلْحَقَ بِأَصْحَابِ الْجَمَلِ فَأُقَاتِلَ مَعَهُمْ . « أبى بَكرَه مىگويد : يك كلمهاى كه از رسول خدا شنيدم ، چنان از آن منتفع و بهرهمند شدم كه موجب شد در أيّام جمل ، هنگامى كه نزديك بود من هم به أصحاب جمل ملحق شوم ، دست به جنگ نزدم و عليه أمير المؤمنين جنگ نكردم . » و إلّا اگر اين كلمه را نشنيده بودم ، با تمام أهل بصره حركت مىكردم ( أبو بكره أهل بصره بود ) و در ركاب عائشه و مساعدت وى با أمير المؤمنين عليه السّلام مىجنگيدم . آن كلمه اينست :
قَالَ : لَمَّا بَلَغَ رَسُولَ اللَه صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ ( وَ ءَالِهِ ) وَ سَلَّمَ ، أَنَّ أَهْلَ فَارِسٍ قَدْ مَلَّكُوا عَلَيْهِمْ بِنْتَ كِسْرَى ، قَالَ : لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأةً . « 1 »
هامش
( 1 ) « صحيح بخارى » ج 3 ، كتاب المغازى ، ص 60 ؛ و أيضاً در ج 4 ، كتاب الفتن ، ص 154 ، طبع مطبعة عثمانيّة مصريّه ، سنة 1351 هجرى قمرى