رسول خدا باشد ، و خواه أئمّه عليهم السّلام بسيار زياد است .
قَدْ جَلَسْتَ مَجْلِسًا لَا يَجْلِسُهُ إلَّا نَبِىٌّ أَوْ وَصِىُّ نَبِىٍّ أَوْ شَقِىٌّ
از جمله : روايتى است كه مشايخ ثلاثه ( كلينى و شيخ طوسى و شيخ صدوق ) روايت مىكنند دربارهء پرهيز كردنِ از قضاء و حكومت ، و خطر و عظمت حكومت ، كه اين مقامِ رفيعى است و اختصاص به پيغمبر يا وصىِّ او دارد . كلينى و شيخ صدوق - دربارهء گفتار أمير المؤمنين عليه السّلام به شُرَيح - روايت مىكنند كه آن حضرت به شُرَيح فرمودند : اين كار تو بسيار پر خطر است ! و مواظب باش كه در كدام مجلسى نشستهاى ! و خطر و عظمتِ مجلسى كه در آن استقرار پيدا كردهاى تا چه اندازهاى حائز أهمّيّت است !
هر سه نفر اين روايت را در كتاب « قضاء » نقل مىكنند . ليكن كلينى با سندِ خود ، از محمّد بن يحيى ، از محمّد بن أحمد ، از يعقوب بن يزيد ، از يحيى بن مبارك ، از عبد الله بن جَبَلَة ، از أبى جميلة ، از إسحق بن عمّار ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : قَالَ أَمِيرُالْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلامُ لِشُرَيْحٍ : يَا شُرَيْحُ ! قَدْ جَلَسْتَ مَجْلِسًا لَا يَجْلِسُهُ إلَّا نَبِىٌّ أَوْ وَصِىُّ نَبِىٍّ أَوْ شَقِىٌّ « 1 » .
« أمير المؤمنين عليه السّلام به شُرَيْح فرمود : اى شُريح ! تو در جائى نشستهاى كه در آن مجلس نمىنشيند مگر پيغمبرى يا وصىّ پيغمبرى يا يك مرد شقىّ . » يعنى كسى كه در اين مجلس مىنشيند ، حتماً بايد يا پيغمبر باشد يا وصىّ پيغمبر ، و در غير اين صورت حتماً بايد شقىّ باشد . و إلّا ، شخصى كه شقىّ نباشد ، در اين مسند نمىنشيند ؛ زيرا كه غصب مقام نبوّت يا وصايت را كرده است . و خلاصه اين مجلس ، اختصاصِ به پيغمبر يا وصىّ پيغمبر دارد .
و عين اين روايتى را كه از كلينىّ عرض شد ، شيخ در « تهذيب » ، كتاب القضآء ، نقل مىكند « 2 » أمّا صدوق در « مَن لَا يَحضُرُه الفَقِيه » مرسَلًا از أمير المؤمنين
هامش
( 1 ) « فروع كافى » ج 7 ، كتاب القضآء و الاحكام ، ص 406 ، باب أنّ الحكومة إنّما هى للإمام عليه السّلام ، حديث 2
( 2 ) « التّهذيب » ج 6 ، ص 217 ، كتاب القضايا و الاحكام ، باب 87 ، حديث : 1