رسول خدا ، و اولى الامرى كه از شما هستند ؛ پس اگر تنازع كرديد در چيزى ، آن را به سوى خدا و رسول برگردانيد ، اگر به خدا و روز قيامت إيمان داريد ؛ اين طريق ، طريق پسنديده و اختيار شدهاى است كه بازگشت و مرجعش بسيار خوب است ؛ تأويلش خوب است . »
يعنى اگر در اين راه حركت كنيد ، عاقبت شما خيلى خوب خواهد بود و در مسير اجتماع ، از همهء مواهب بهرهمند و متمكّن مىشويد ؛ و به آن محلّ و جائى كه از نقطهء نظر سير كمالى خود بايد برسيد ، خواهيد رسيد !
ما با اين آيه استدلال بر ولايت معصوم نموده و استفاده خواهيم كرد كه : أُولوا الامر حتماً بايد معصوم باشند . اين آيه از آيات روشن و بارز قرآن مجيد است كه أُولوا الأمر را منحصر به أئمّهء أطهار عليهم السّلام مىداند و به عنوان ولايت ، آنها را كه معصومند ، واجب الإطاعه شمرده است .
إطاعتِ خدا پيروى قرآن ، إطاعتِ رسول عمل به سنّت ، و إطاعتِ اولى الامر در أحكام وِلائيّه است
تقريب استدلال بدين طريق است كه مىگوئيم : در آيه شريفهء :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ
، إطاعت خدا ، متابعت از أحكام إلهيّهاى است كه در قرآن كريم بيان شده ؛
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ .
« 1 »
إطاعت خدا ، يعنى إطاعت از كتاب خدا و آيات خدا ؛ هر جا از إطاعت پروردگار صحبت شد ، مقصود إطاعت از آياتى است كه بر پيغمبر در قرآن مجيد نازل شده . اين إطاعت خداست !
و البتّه معلوم است كه قرآن مجيد در تفاصيل و جزئيّات امور ، وارد نشده است ، بلكه متعرّض كليّات و أحكام كلّيّه است ؛ مانند وجوب نماز ، زكات ، حجّ ، جهاد و غيرها ، ولى خصوصيّاتش بيان نشده است .
و در أَطِيعُوا الرَّسُولَ ، « و رسول را هم إطاعت كنيد » ، إطاعت رسول ، به دو قسم مُنقَسِم مىشود :
قسم أوّل : إطاعت در أحكام جزئيّهاى است كه پيغمبر بيان
هامش
( 1 ) آيه 193 و 194 ، از سورهء 26 : الشّعرآء