زيارت حضرت إمام رضا عليه السّلام ؛ ولى طريقتان ، اين طريقى است كه من معيّن مىكنم ؛ و از هيچ طريق ديگرى نبايد برويد ؛ زيرا من مىدانم اين طريق ، طريق مستوى و روشن و بدون خطر و مستقيم است ؛ و أمّا در طُرقِ ديگر خطر وجود دارد . مثلًا ممكن است در يك طريق ، بيمارستان وبائيها باشد ؛ و اگر شما از آنجا بخواهيد عبور كنيد وَبا مىگيريد ؛ و در يك طريق ديگر چاه سرپوشيدهاى است ، اگر برويد در آن چاه سقوط مىكنيد ؛ در طريق ديگر أفرادى هستند كه مىخواهند شما را فَتْك و ترور كنند . و همچنين در سائر طرق .
يا يك طريق ديگرى هست كه بسيار دور است . و شما و لو اينكه با اين خطرات هم مواجه نباشيد ، بايد عمرتان را بگذرانيد تا به مقصد برسيد . و أمّا اگر طريق ، منحصر در اين مسير شد ، حتماً بايد إنسان آن را برگزيند . چون نه تنها در آن احتمال ضرر نمىرود ، بلكه منفعتش از بقيّهء طرق افزون خواهد بود .
حاكم شرع نمىتواند در ميان مردم ، به غير از كتاب خدا و سنّت پيغمبر حكم كند ؛ و لو اينكه علم به واقع هم داشته باشد . مثلًا بواسطهء اتّصال با بعضى از أفرادى كه با جنّ و بعضى از أرواح ، رابطه دارند اطّلاع بر أخبار صحيحه پيدا كند . و بطور كلّىّ ، اتّصال با اينها براى إنسان تاريكى و ظلمت مىآورد ؛ و اين خود نشانهء نادرستى طريق است . و شرع مطهّر از اين طريق جلوگيرى نموده است .
حاكم شرع نمىتواند بر أساس خواب ديدن ، و لو اينكه صحيح هم باشد ، يا بواسطهء مكاشفه و ادّعاى اتّصال به عالم غيب برمردم حكم براند ؛ قول او پذيرفته نيست .
علم حاكم شرع مختصّ خود اوست ؛ و در ميان مردم بايد بر أساس قواعد و قوانين و بيّنه و يمين حكم كند . سيرهء پيغمبر به همين نحوه بوده است ؛ و تا زمان ظهور إمام زمان عجّل الله فرجه الشّريف همينطور خواهد بود .
ولايت فقيه در حكومت اسلام (فارسى) — صفحة 124
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٢٤