ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ .
« 1 »
« و در موقعى كه خداوند به وحدانيّت ياد شود ، دلهاى آنان كه به آخرت ايمان ندارند مشمئزّ و ناراحت ميگردد ؛ و زماني كه سخن از غير وحدت ذات اقدس او به ميان آيد ، ايشان خوشحال و مسرور مىشوند . »
وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً .
« 2 »
« و ما بر روى دلهايشان غلافهائى و پوششهائى قرار دادهايم تا نفهمند و ادراك ننمايند ، و در گوشهايشان سنگينى گذاردهايم . و زماني كه تو پروردگارت را در قرآن به وحدانيّت ياد كنى ، پشت نموده و با نفرت و انزجار دور مىشوند . »
ذلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ .
« 3 »
« اى مردم ! اين بدان علّت است كه چون خداوند به وحدانيّت ياد شود ، شما كافر مىشويد ؛ و اگر با خدا شريكى قرار داده شود ايمان مىآوريد . پس حكم و فرمان مختصّ خداوند بالا مرتبه و بزرگ صفت است ! »
حقير در اينجا تنها ماندم و از آن گروه و جمعيّت كه همه اظهار دوستى و سابقهء آشنائى داشتند ، يك نفر با من بر نخاست ؛ و تنها ماندم به تمام معنى الكلمه . لذا چاره در آن ديدم كه از آن گروه كناره گيرى كنم و فقط با چند نفر جوان پاكدل فقير اهل مسجد ، مجالسى خصوصى بر اساس استاديّت و مربّى بودن حضرت آقاى حدّاد داشته باشيم .
تا به حال براى حقير چند بار در مدّت عمر چنان اتّفاق افتاده كه سخن
هامش
( 1 ) آيه 45 ، از سورهء 39 : الزّمر
( 2 ) آيه 46 ، از سورهء 17 : الإسراء
( 3 ) آيه 12 ، از سورهء 40 : غافر