هر دو قسم آن « 1 » حاصل و سيره و روش عملى از زمان پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم تا اين زمان در همه اعصار و شهرها قائم است بر اينكه جهاد اختصاص به رجال دارد .
دوم : جهادى كه شروع نبرد از طرف كفّار عليه مسلمين است ، كه بر مسلمين واجب است از خود دفاع كنند ، و براى جلوگيرى از خطر ، با مال و جان خود دفاع كنند .
و اين مطلب ( وجوب دفاع ) يك حقّ فطرى و طبيعى انسان است ، كه هر كس در وجدان خود مشروعيّت آن را احساس مىكند . و عقل به وجوب دفع ضرر احتمالى حكم قطعى ميدهد ، تا چه رسد به يقينى . و حكم شرعى مستفاد از آيات و روايات نيز جارى است .
اين جهاد منوط به اذن امام عليه السّلام نيست ، بلكه در زمان حضور ، به آن امر مىنمايد ، و در زمان غيبت از عهده مسلمين ساقط نمىگردد ، بلكه واجب است به آن قيام نموده و مرد و زن بايد در اين امر مهمّ كوشش نمايند « كفايةً » .
اين نوع جهاد ، شامل اقسام دوم ، سوّم ، نهم ، يازدهم ، و دوازدهم مىباشد .
حدود شركت زنان در جهاد
تذكر دوم : آنچه گفتيم كه زنان اجازه شركت در انواعى از جهاد را ندارند مراد اين است كه در زد و خورد ، نمىتوانند مداخله كنند ، نه اينكه حضورشان در ميدان جنگ ، و كمك در امور ديگرى ، مثل مداواى مجروحين نيز حرام باشد . چنان كه استاد علّامه طباطبائى ادام الله ظلّه بدان اشاره فرمودهاند . « 2 »
علّامه در « تحرير » ميگويد : جائز است زنان را براى استفاده در كارها به ميدان جنگ برد ، ولى بهتر است از زنان بزرگسال انتخاب شوند ، و مكروه است
هامش
( 1 ) اجماع محصَّل و منقول .
( 2 ) « تفسير الميزان » ج 2 ص 284