و ميفرمايد :
وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ .
« 1 »
« آنان را كه در راه خدا كشته شوند مرده مخوانيد ، كه زندهاند ، ولى شما ادراك نمىكنيد . » « 2 »
مخفى نماند كه تمام اين اقسام جهاد ، تحت يكى از دو عنوان قرار دارند :
اوّل : آنكه جهاد ابتداءً و بالذّات از طرف مسلمين آغاز گردد . خواه براى دعوت به اسلام باشد ، يا اغراض ديگر مذكور و يا بر طاغى و يا ياغيان كه بر امام شوريدهاند و خروج كردهاند ، يا كسانى كه محارب با خدا و رسول ميباشند ، و كسانى كه سعى ميكنند نظم جامعه را مختّل سازند اگرچه به ظاهر مسلمان باشند .
و اين نوع از جهاد بايد با اجازه پيغمبر صّلى الله عليه و آله و سلّم يا امام عليه السّلام باشد . و هم بايد امر به تجهيز ارتش و بسيج نمايد . و فقط مردان بايد به اين قسم از جهاد مبادرت ورزند نه زنان ؛ و وجوب بر مردان هم كفائى است .
و گويا استعمال لفظ جِهاد در اين موارد باعث انصراف آن لفظ در اين موارد شده است .
اين نوع از جهاد ، شامل قسم اوّل و چهارم ، و پنجم ، و ششم ، و هفتم ، و هشتم ، و دهم مىشود .
دليل بر اينكه اين قسم از جهاد اختصاص به مردان دارد علاوه بر ظاهر آيات شريفه :
قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ .
« 3 »
« با افرادى كه ايمان به پروردگار و روز جزا ندارند به قتال برخيزيد ( خطاب
هامش
( 1 ) آيه 154 ، از سوره 2 : البقره .
( 2 ) . ناگفته نماند استدلال به آيات در موارد دوازده گانه ، اختصاص به همان مورد ندارد . بلكه بعضى از اين آيات علاوه بر مورد خود شامل بعضى از موارد ديگر هم مىشود .
( 3 ) . آيه 29 ، از سوره 9 : التوبه .