گناهان كبيره از امّت من است ؛ و امّا نيكوكاران از ايشان ، براى آنان هيچ گونه مؤاخذه اى نيست . »
ابن أبى عمير گويد : من گفتم : اى پسر رسول خدا ! چگونه شفاعت براى مرتكبين معاصى كبيره است ؟ ! در حالى كه خدا مىفرمايد :
وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ
. « 1 »
« شفاعت نمىكنند مگر براى آن كه پسنديده باشد ؛ و ايشان از خشيت خدا در ترس باشند . »
و كسى كه مرتكب گناه كبيره شود ، پسنديده نيست .
حضرت فرمود : اى أبا أحمد ! هيچ مؤمنى ، گناهى انجام نمىدهد مگر آنكه آن گناه او را ناخوشايند مىآيد و براى آن نادم و پشيمان مىشود ؛ و رسول خدا گفته است : كَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَةً « همان ندامتِ تنها ، توبه است . » و نيز فرموده است : مَنْ سَرَّتْهُ حَسَنَتُهُ وَ سَاءَتْهُ سَيِّئَتُهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ « كسى كه كار خيرش خوشايند او باشد ، و كار بدش ناخوشايند او باشد ، او مؤمن است . » بنابراين كسى كه گناهى كند و پشيمان نشود مؤمن نيست و شفاعت براى او نيست ، او ظالم است و خدا مىفرمايد :
ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ
. « 2 »
« از براى ظالمان هيچ دوست شفيق و مهربانى ، و هيچ شفيع پذيرفته شده اى نيست . »
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 28 ، از سورهء 21 : الانبياء
( 2 ) ذيل آيه 18 ، از سورهء 40 : غافر