أنبياء ، پس از ذكر دو آيه :
لَوْ كانَ هؤُلاءِ آلِهَةً ما وَرَدُوها وَ كُلٌّ فِيها خالِدُونَ * لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ هُمْ فِيها لا يَسْمَعُونَ
. « 1 »
« اگر هر آينه ايشان خدايانى بودند ، البتّه در جهنّم وارد نميشدند ، ولى همگى در جهنّم وارد شونده هستند . از براى آنان در جهنّم ناله و فريادى است ، و آنان در جهنّم چيزى را نمىشنوند . »
مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ
. « 2 »
« و آنان كه دربارهء ايشان وعدهء خوبى و سعادت و وعدهء به بهشت از جانب ما پيشى گرفته است و چنين وعده اى داده شده است ، آنان از جهنّم دور گرديده شدهاند . »
يعنى عزير و عيسى و فرشتگان و نظائر آنها كه از عِباد الله الصّالحين هستند ، و دربارهء آنها از طرف خداوند خلوص و اخلاص و قرب و صحّت عمل و گفتار و عدم شائبهء دعواى ربوبيّت و أنانيّت مقرّر و معيّن گشته است ؛ از اين قاعده مستثنى هستند ، و آنان حَصَب جهنّم و خار و خاشاك و موادّ سوخت دوزخ نخواهند بود .
شيخ طبرسى آورده است كه چون آيه :
إِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنْتُمْ لَها وارِدُونَ
نازل شد
هامش
( 1 ) ، آيه 99 و 100 ، از سورهء 21 : الانبياء
( 2 ) آيه 101 ، از سورهء 21 : الانبياء