وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ
. « 1 »
« ( حضرت يعقوب به فرزندان خود گفت : ) از رحمت و رَوْح خدا مأيوس نباشيد ؛ زيرا كه از روح و رحمت خدا مأيوس نمىشوند مگر گروه كافران . »
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ .
« 2 »
« و آنان كه به آيات و نشانههاى توحيد خداوند ، و به لقاء و ديدار او كافر شدهاند كسانى هستند كه از رحمت من مأيوس مىباشند ، و از براى ايشان عذابى دردآور است . »
و از اين آيات بدست مىآيد كه : اصل كفر و ريشهء شرك ، عدم اعتماد و اتّكاء به خدا و يأس از رحمت اوست ؛ بطورى كه بنده رابطهء خود را با او استوار نبيند ، بلكه رابطه را ننگرد و خود را مشمول الطاف و رحمات غير متناهيهء حضرت او مشاهده نكند ، و به اميد زيارت و لقاء و ديدار او نباشد .
و از طرفى مىدانيم كه دار آخرت و عالم ديگر ، عين رحمت إلهيّه و منبع هر جمال و كمالى است ، و حيات و زندگى محض است . و رحمت خداوندى گرچه همهء عوالم را فراگرفته است ، و ليكن رحمت خاصّهء او ، اختصاص به مؤمنان و متّقيان و خوبان دارد .
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 87 ، از سورهء 12 : يوسف
( 2 ) آيه 23 ، از سورهء 29 : العنكبوت