مىبخشد ، و نيرو و قدرت ميدهد ، و حيات و علم افاضه مىكند ، و بينائى و شنوائى و هزاران حسّ ، دائماً و لا ينقطع در موجودات به رحمت عامّهء خود عنايت مىكند ؛ خود را و يا موجود ديگرى را مستقلّا ذى أثر بداند ، و خدا را از اطلاق وجود و هستى و از نامتناهى بودن صفات و اسماء خود تنازل دهد ، و در عالم تخيّل او را بشكند و نسبت ناروا به او دهد ؟
و لذا مىبينيم در هر جا كه شاخه اى از استكبار هست ، همانجا شرك به خدا موجود است . غاية الامر درجات و مراتب شرك ، تفاوت دارد ؛ بعضىها مبتلا به شرك جلىّ ، و غالب افراد مردم مبتلا به شرك خفىّ هستند .
تمام مراتب كبر و تكبّر و استكبار ، براى خداوند است
خداوند بزرگ است ، و بزرگى زيبندهء اوست ، زيرا هر بزرگى اى كه در تصوّر آيد شعاعى و لمحه اى از بزرگى اوست . ذات أقدس او هر چه دعوى بزرگى كند حقّ است .
هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ
. « 1 »
« اوست خداوند ، آنكه هيچ معبودى غير از او نيست ؛ حاكم و حكمران مقتدر ، و پاك و پاكيزه از هر نقص و عيب ، و ايمنى دهنده ، و مُسَيطِر و حافظ عالم و عالميان ، و قاهر و غالب بر جميع مخلوقات ، و داراى مقام جبروت و عظمت و بزرگى . پاك و مقدّس است خداوند از آنچه براى او از هر گونه شريك و انبازى كه قرار
هامش
( 1 ) آيه 23 ، از سورهء 59 : الحشر