إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ
. « 1 »
« خداوند هيچگاه شرك را مورد غفران و آمرزش خود قرار نميدهد ، امّا غير از شرك را نسبت به كسانى كه بخواهد مىآمرزد . »
وَ إِذْ قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ وَ هُوَ يَعِظُهُ يا بُنَيَّ لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ
« 2 » .
« و زمانى كه لقمان در حال پند و اندرز پسرش ، به او مىگفت : اى نور ديدهء من ! به خدا شرك نياور ، چون شرك به خدا ستمى گران و سنگين است . »
وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً
« 3 » .
« و هر كس به خداوند شرك آورد ، حقّاً گناه عظيمى را مرتكب شده ، و نسبت دروغ و افتراى بزرگى را داده است . »
وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّما خَرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكانٍ سَحِيقٍ
« 4 » .
« و هر كس شرك به خدا آورد ( گوئى انسانيّت او يكباره سقوط كرده ، و به دار البَوار رسيده است ) همچنانست كه او از آسمان سقوط كرده ، و مرغان هوا او را در ميان فضا بربايند ، و يا آنكه باد او را به مكانى دور دست پرتاب كند . »
هامش
( 1 ) صدر آيه 48 و 116 ، از سورهء 4 : النّسآء
( 2 ) آيه 13 ، از سورهء 31 : لقمان
( 3 ) ذيل آيه 48 ، از سورهء 4 : النّسآء
( 4 ) قسمتى از آيه 31 ، از سورهء 22 : الحجّ