نيكوكاران . و اهل معروف در دنيا همان اهل معروف در آخرت هستند . »
و در « أمالى » صدوق از وَهَب بن وهب قُرَشى ، از حضرت صادق ، از پدرش ، از جدّش عليهم السّلام روايت كرده است كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمودند :
لِلْجَنَّةِ بَابٌ يُقَالُ لَهُ بَابُ الْمُجَاهِدِينَ ، يَمْضُونَ إلَيْهِ فَإذَا هُوَ مَفْتُوحٌ ، وَ هُمْ مُتَقَلِّدُونَ سُيُوفَهُمْ ، وَ الْجَمْعُ فِى الْمَوْقِفِ . الْمَلَآئِكَةُ تُرَحِّبُ بِهِمْ .
فَمَنْ تَرَكَ الْجِهَادَ ، أَلْبَسَهُ اللهُ ذُلًّا فِى نَفْسِهِ ، وَ فَقْراً فِى مَعِيشَتِهِ ، وَ مَحْقًا فِى دِينِهِ . إنَّ اللهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَعَزَّ أُمَّتِى بِسَنَابِكِ خَيْلِهَا وَ مَرَاكِزِ رِمَاحِهَا . « 1 »
« بهشت درى دارد كه به آن درِ مجاهدان گويند ، كه مردم مجاهدِ در راه خدا بسوى آن در روانه مىشوند و آن در باز است ، درحالىكه مجاهدان همگى شمشيرهاى خود را به نيام بستهاند ، و هنوز خلائق در موقف حساب هستند . فرشتگان به آنها تهنيت و خير مَقدم ميگويند .
كسى كه جهاد را ترك كند ، خداوند در نفس او لباس ذلّت را مىپوشاند ، و در معيشت او فقر و فاقه را مىآورد ، و در دين او نابودى و هلاكت را پديد مىكند . خداوند تبارك و تعالى امّت مرا به سُمهاى اسبانشان ، و محلّ كوبيدن و فرو كردن نيزههايشان عزّت بخشيده است . »
هامش
( 1 ) « أمالى » صدوق ، مجلس 85 ، طبع سنگى ، ص 344