جَنَّةُ الْخُلْدِ : بهشت دوام و بقاء گويند .
قُلْ أَ ذلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ كانَتْ لَهُمْ جَزاءً وَ مَصِيراً * لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ خالِدِينَ كانَ عَلى رَبِّكَ وَعْداً مَسْؤُلًا .
« 1 »
« بگو اى پيغمبر : آيا اينها بهتر است يا بهشت خُلدى كه به پرهيزكاران و متّقيان وعده داده شده است ؟ ! كه آن بهشت ، پاداش آنها و محلّ صيرورت و جابجا شدن آنهاست . از براى آنانست در آن هر چه را كه بخواهند ، و در آن بهشتِ خلد ، مُخلّد خواهند بود . و اين وعده اى است كه در مقابل درخواست ، بر عهدهء پروردگار تو است ! »
و اضافهء جَنَّت به خُلْد
( جَنَّةُ الْخُلْدِ )
كه به معناى دوام و تأبيد است ، دلالت دارد بر آنكه بهشت فى حدّ نفسه داراى بقاء و دوام است و فنا ندارد ؛ همچنان كه جملهء بعد كه مىفرمايد :
خالِدِينَ
دلالت دارد بر آنكه اهل بهشت داراى دوام و بقاء هستند و فنا بدانها راه ندارد .
اسامى بهشتهاى نامبرده شده در قرآن
بايد دانست : بهشتهائى كه در قرآن از آنها نام برده شده است چهار است :
جَنّت عَدْن و جنّت فِرْدَوس و جنّت نَعيم و جنّت مأوَى ؛ همچنان كه در روايت وارد است : قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ : أَمَّا الْجِنَانُ الْمَذْكُورَةُ فِى الْكِتَابِ فَإنَّهُنَّ جَنَّةُ عَدْنٍ ، وَ جَنَّةُ الْفِرْدَوْسِ ،
هامش
( 1 ) آيه 15 و 16 ، از سورهء 25 : الفرقان