بهشت محلّ زندگانى جاويد است
و بالجمله جاودانى بودن لذّتهاى بهشت ، عقلًا و شرعاً جاى شبهه و ترديد نيست . و با فرض آنكه آن عالم محلّ تزاحم و كسر و انكسار و فعل و انفعال مادّه نيست ، و كون و فساد در آنجا نيست ، عالم ، عالم ثابتات است ؛ ديگر معنى ندارد تصادفات و تعارضات مادّى موجب نغص عيش و كسر لذّت گردد ، و موت يا مرضى و يا چيز ديگرى آن لذّت را به هم زند .
آيات قرآن براى مخلّد بودن بهشتيان ، بسيار فراوان ، و همه يك زبان ناطق بر اين معنى هستند :
لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها نُزُلًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ
. « 1 »
« ليكن آنان كه تقواى پروردگار خود را بجاى آوردند ، از براى آنهاست بهشتهائى كه در زير درختان آن نهرهائى جارى است ، و در آن بهشتها جاودان و مُخلَّد مىمانند . و اينگونه نعمتها ، كرامت و نيكى و طعام و غذائى است كه خداوند براى ميهمانان خود مقدّر كرده است ؛ و آنچه در نزد خداست براى ابرار و نيكان مورد پسند و انتخاب است . »
نُزُل ، همانطور كه در « مجمع البيان » آورده است ، آن چيزى است كه از انواع كرامت و نيكوئيها و غذا و طعام براى ميهمان تهيّه مىكنند .
الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ
هامش
( 1 ) آيه 198 ، از سورهء 3 : ءال عمران