به خلود و بقاء است ، كما اينكه نقصان آن به زوال و فناء مىباشد . « 1 » »
نعمتهاى بهشت ، جاودانى است
و بر همين اساس است كه در سورهء رعد ، خوردن طعامهاى بهشت را دائمى شمرده است ، و سايهء لطيف درختان آن را نيز پيوسته و مستمرّ دانسته است :
مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ أُكُلُها دائِمٌ وَ ظِلُّها تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ عُقْبَى الْكافِرِينَ النَّارُ
. « 2 »
« مثال آن بهشتى كه به پرهيزگاران وعده داده شده است ، چنين است كه از زير درختان انبوه و سر بهم آوردهاش نهرهائى جريان دارد . خوراكىهاى آن بهشت پيوسته و دائم ، و سايهء آن نيز پيوسته و دائم است . اينست عاقبت كار كسانى كه پرهيزكار شوند ؛ و عاقبت كار كافران آتش است . »
و در « مجمع البيان » اينطور تفسير كرده است كه :
« أُكُلُها دائِمٌ
يعنى ميوههايش مانند ميوههاى دنيا منقطع نمىشود ، و سايهاش زوال نمىپذيرد و خورشيد آن سايه را از بين نمىبرد . و گفته شده است كه : به موت و آفت مقطوع نمىشود . « 3 » »
و از ابن عبّاس در تفسير آيه :
وَ يُسْقَوْنَ فِيها كَأْساً كانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا .
« 4 »
هامش
( 1 ) - « مجمع البيان » طبع صيدا ، مجلّد 1 ، ص 65
( 2 ) - آيه 35 ، از سورهء 13 : الرّعد
( 3 ) - « مجمع البيان » مجلّد 3 ، ص 296
( 4 ) - آيه 17 ، از سورهء 76 : الدّهر