« صاحب اين شتر كجاست ؟ او را امر كنيد ، و به او بگوئيد كه فرداى قيامت ، خود را براى دادخواهى اين شتر آماده كند ! »
و نيز در « فقيه » از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است كه : أىُّ بَعِيرٍ حُجَّ عَلَيْهِ ثَلَاثَ سِنِينَ ، يُجْعَلُ مِنْ نَعَمِ الْجَنَّةِ . وَ رُوِىَ : سَبْعَ سِنِينَ .
« هر شترى كه سه سال بر روى آن سوار شده و به حجّ بيت الله الحرام بروند ، از شترهاى بهشت است . و در بعضى از روايات ، هفت سال آمده است » .
و نيز از پيغمبر اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت شده است كه :
اسْتَفْرِهُوا ضَحَايَاكُمْ ، فَإنَّهَا مَطَايَاكُمْ عَلَى الصِّرَاطِ !
« قربانىهاى خود را ( از شتر و گاو و گوسفند ) محترم و مكرم بداريد ، زيرا آنها مركبهاى شما در وقت عبور از صراط هستند » .
و نيز روايت شده است كه :
إنَّ خُيُولَ الغُزَاةِ فِى الدُّنيَا خُيُولُهُم فِى الجَنَّةِ
« اسبان سوارانِ در راه جنگ و جهاد با دشمنان اسلام ، همان اسبهاى آنان در بهشتند » . « 1 »
البتّه بايد دانست كه حيوانات چون داراى عقل نيستند تكليف ندارند ، ولى به قدر شعور خود و به اندازهء گنجايش ماهُوىِ وجود خود ، راستى را از نادرستى و خيانت را از امانت تشخيص ميدهند ؛ و همين قدر كافى است براى سؤال و حساب . و ما در همين ايّام عمر بسيارى از حيوانات را چون اسب و سگ و گربه ديدهايم كه اين اختلاف
هامش
( 1 ) بحار الانوار طبع حروفى ج 7 ص 276