أقرب ، و اندكاك در عالم فناء ذات اقدس حضرت احديّت ، و وصول به مقام عبوديّت صرفه ، و بنابراين حقيقت نعيم ولايت است ؛ و هر چه را كه انسان به عنوان مقدّمه در راه وصول به اين مقصد اعظم بجاى آورد ، همه در راه ولايت است و همه نعيم است .
و آنچه را كه در راه عكس ولايت ، چون راه شيطان و راه بُعد و پيروى از نفس امّاره بجا آورد همگى نقمت است ؛ پس حقيقت نعمت ، وصول به درجه شرف انسانيّت و پيدا كردن مقام اصلى وطن مألوف الهى است . و اين است ولايت ، كه محبّت محمّد و آل محمّد يگانه نردبان ارتقاء بدين ذروهء عليا و پلكان صعود بدين مقصد أسنى است . و بنابراين اصل ، هر كه بدين مقام اعتقاد كند و در تكاپو باشد ، در جنّة النّعيم خواهد بود ، و هر كس تمرّد كند در دار البوار و دوزخ نقمت و محلّ شياطين و أبالسه ميگرايد ؛ چنان كه خداى تعالى گويد :
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ * جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَها وَ بِئْسَ الْقَرارُ
. « 1 »
« اى پيامبر ! آيا نديدى كسانى را كه نعمت خداوند را به كفر مبدّل ساختند ، و قوم خود را به خانه هلاكت و نابودى داخل كردند ؟ آنان در آتش جهنّم ميسوزند و بسيار بد قرارگاهى است ! »
مصرف نمودن قواى انسانى و احساسات و عواطف و فكر و انديشه راه مستقيم است ، و نعمت است
هامش
( 1 ) . آيه 28 و 29 ، از سورهء 14 : إبراهيم