ثُمَّ يَأْمُرُ اللهُ بِهِ إلَى الْجَنَّةِ ؛ فَهَذَا تَأْوِيلُ الْآيةِ ، وَ هِىَ فِى الْمُذَنبينَ مِنْ شِيعَتِنَا خَاصَّةً . « 1 »
ميگويد : از حضرت باقر عليه السّلام دربارهء تفسير اين آيه كه خداوند سيّئات بندگان رحمن را تبديل به حسنات مىكند ، پرسش كردم .
حضرت گفتند : مؤمن گنهگار را در روز قيامت به موقف حساب مىآورند ؛ و خداوند فقط به تنهائى متكفّل رسيدگى و حساب او ميگردد ، و بر حساب او هيچيك از مردم اطّلاع حاصل نمىكنند . و خداوند گناهان او را به او نشان ميدهد ، و چون او اعتراف و اقرار به گناهان مىكند : خداوند عزّ و جلّ به فرشتگان مأمور به نوشتن نامهء اعمال ميگويد : تمام اين گناهان را به نيكوئىها مبدّل سازيد ، و آن نيكوئىها را براى مردم ظاهر كنيد !
بارى وقتىكه دربارهء مؤمن مذنِب مطلب از اين قرار است ، دربارهء مقربين و مُخلَصين كه تمام وجود خود را به خدا دادهاند و يكسره كردارشان ، و افكارشان ، و وجودشان ، فى الله و للّه شده است چگونه خواهد بود ؟
مشركين بدون حساب وارد دوزخ ميشوند :
در « أمالى » صدوق ، در خبر سعيد بن مسيّب ضمن روايت طويلى از حضرت سجّاد عليه السّلام روايت مىكند :
قَالَ : ثُمَّ رَجَعَ الْقَوْلَ مِنَ اللهِ فِى الْكِتَابِ عَلَى أَهْلِ
هامش
( 1 ) « أمالى » طوسى ، طبع سنگى ، ص 44 و 45