در پيشگاه حضرت جبّار تبارك و تعالى كه بر عرش است ميرسند ؛ در آنجا ديوانهاى اعمال هر يك باز شده است ، و ميزانهاى عمل نصب گرديده است ، و پيامبران و شهداء و گواهان را حاضر ساختهاند ، و گواهان امامان هستند ، هر امامى گواهى ميدهد كه براى اهل عالمش به امر خداوند عزّ و جلّ قيام كرده است و آنان را بسوى سبيل خدا دعوت نموده است .
راوى روايت : ثُوَير بن أبى فاخته گويد : سخنِ حضرت سجّاد عليه السّلام كه بدينجا رسيد ، مردى از قريش عرض كرد : يَا بْنَ رَسُولِ اللهِ ؛ اگر براى شخص مؤمنى در نزد شخص كافرى مظلمه اى باشد ، كافر كه از اهل دوزخ است و چيزى ندارد كه در ازاى مظلمه به مؤمن بدهد ، در اين صورت از كافر چه چيز را ميگيرند ؟
حضرت علىّ بن الحسين عليه السّلام گفتند : بقدرى كه از براى مؤمن در نزد كافر مظلمه اى هست ، از گناهان مؤمن بر ميدارند و به كافر ميدهند و بنابراين كافر معذّب مىشود ، علاوه بر عذاب كفر خود ، به قدر گناهان مؤمن كه در ازاء مظلمه به او داده شده است .
آن مرد قرشى عرض كرد : اگر براى شخص مسلمان در نزد شخص مسلمانى در نزد شخص مسلمان ديگرى مظلمه اى باشد ، چگونه مظلمه او از شخص مسلمان گرفته مىشود ؟
حضرت گفتند : به قدر حقّ مظلوم از مظلمه اى كه نزد ظالم دارد از حسنات ظالم برداشته مىشود و به حسنات مظلوم اضافه ميگردد .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 310
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣١٠