يَرْفِضَ عَرَقًا . « 1 »
« از حضرت صادق عليه السّلام وارد شده است كه : عادت و روش حضرت سجّاد عليه السّلام چنين بود كه چون به نماز بر ميخاست ، چنان مستغرق توحيد و انوار خدا ميشد ، كه ابداً حركتى نداشت بطورى كه گويا مانند ساق درختى است كه از آن حركتى مشهود نيست مگر آنچه را كه از آن درخت باد به حركت در آورد ؛ و نيز از عادات حضرت سجّاد عليه السّلام اين بود كه چون به نماز بر ميخاست ، رنگ چهرهاش دگرگون ميگشت ؛ و چون به سجود ميرفت ، سر از سجده بر نمىداشت مگر آنكه عرق خود را ميريخت » .
و بالجمله بعضى از پيامبران الهى و اولياء خدا از هيبت و عظمت و جلالش چنان متأثّر ميشدند به كيفيّتى كه غير خدا را بالمرّه فراموش مىنمودند و از ما سِوَى الله هر چيز را فراموش ميكردند ، حتّى از بدن خود نيز غافل ميشدند ؛ و از اين قبيل است آن حالت خاصّى كه أمير المؤمنين عليه السّلام در نماز داشتند كه تير را از پاى آن حضرت در حال نماز درآوردند و ابداً آن حضرت متأثّر نشدند ؛ و نيز از اين قبيل است آن حالات بيهوشى كه بر آن حضرت رخ ميداد بطورى كه چنين مىپنداشتند كه مرده است . « 2 »
در روايت است كه چون ولىّ خدا را به موقف آورند ، خداوند تعداد بسيارى از حوريّهها را كه براى او آفريده است براى او
هامش
( 1 ) « أسرار الصّلاة » ملكى تبريزى ، طبع حروفى ، ص 198
( 2 ) « أسرار الصّلاة » ص 198