رزق و روزى است كه از جانب حقّ تعالى ميرسد .
اگر يك لحظه رزق مادّى از تنفّس و نور و حرارت نداشته باشيم معدوميم . عيناً مانند چراغ برق كه اگر يك لحظه به آن نيرو نرسد تاريك است ؛ و در اثر مداومت جريان نيرو كه رزق و مادّهء حياتى آن است پيوسته روشن است . همينطور دائماً و پيوسته اگر در هر لحظه از جانب خدا به ما يا به هر موجودى از عالم وجود فيض نرسد ، مرده و معدوم است .
چراغ برق كه روشن است يك مادّهء نورانى ثابت در داخل آن نيست ؛ بلكه بواسطهء رابطهء سيم سيّال پيوسته الكترونها از چراغ عبور ميكنند و رشتهء آن را نورانى مىنمايند ؛ اين رزق چراغ است .
طفل نوزاد كه دهان بر پستان مادر مىنهد و مىمكد در هر لحظه بطور مداوم و مستمرّ ذرّات شير از سوراخهاى ريز پستان در دهان او ميريزد ؛ و در نتيجه روزى طفل بدينطريق ميرسد ؛ غير از انحاء ديگر رزق از تنفّس اكسيژن و رسيدن حرارت و نور خورشيد ، و بدين جهت طفل رشد مىكند ؛ فكر بچّه و عقل بچّه و حيات بچّه و استخوان و مخ و شريان و وريد و عصب و پى و گوشت و پوست به همهء آنها روزى ميرسد ، و قوّت ميگيرد ، و به زندگى و حيات ادامه ميدهد . همين نفسى كه ميكشيم روزى اى است كه پيوسته به ما ميرسد و به قول شيخ سعدى شيرازى : هر نفسى كه فرو ميرود مُمِدّ حيات است و چون بر مىآيد مفرّح ذات ؛ پس در هر نفسى دو نعمت موجود است و بر هر نعمتى شكرى واجب .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 220
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٢٠