ولى حضرت صادق عليه السّلام ميفرمايد : در هر نفسى كه فرود ميرود هزاران نعمت است .
اگر انسان نفس نكشد ميميرد ؛ پس نفس رزق است . نور خورشيد اگر نباشد انسان مرده است . حرارت جوّ در درجهء مخصوص و معيّن براى ما رزق است ، اگر قدرى سردتر يا گرمتر باشد انسان معدوم است .
عقل ما رزق است يك دقيقه نرسد ديوانهء محضيم ، نه سر مىشناسيم از پا ، و نه پا از سر ؛ اسم ما در اين حال عاقل است و در آن حال مجنون و ديوانه و ناعاقل ؛ و ديگر مانند حيوانات به شرف تكليف مكلّف نمىشويم .
حيات و قدرت رزق است ، ادراك معارف الهيّه رزق است ، اينها همه رزق معنوى است .
اصولًا همين عالم ذهنى را كه خداوند به ما داده است رزق است ؛ اگر يك لحظه از ما بگيرند تمام معلومات علمهاى حصولى كه بواسطهء مشاهدات خارجى و يا گفتن و نوشتن و خواندن از كودكى تا به حال براى ما پيدا شده همه از بين ميرود ؛ حافظه و واهمه و مفكّره ديگر نداريم يعنى همين الآن كه بنده مشغول سخن هستم ديگر دوستان را نمىشناسم ، و از طرف ديگر اصلًا سخنى نيست تا گفته شود .
ديگر نه اينجا مسجد است و نه ديوار ، و نه اين دست راست و چپ ، و نه دوست و نه دشمن ، نه غذا و نه دوا ؛ در اين جهان تك و تنها ؛ و در اين عالم غريب هستيم و با هيچ موجودى ربط نداريم ، يعنى
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 221
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٢١