فَإِنَّمَا يَعْنِى الْحِسَابَ ، تُوزَنُ الْحَسَنَاتُ وَ السَّيِّئَاتُ وَ الْحَسَنَاتُ ثِقْلُ الْمِيزَانِ وَ السَّيِّئَاتُ خِفَّةُ الْمِيزَانِ . « 1 »
« و امّا گفتار خداى تعالى كه ميفرمايد : ما در روز قيامت ميزانهاى قسط را قرار ميدهيم پس به هيچ نفسى ظلم نميشود ؛ مراد ميزانِ عدل است كه در روز قيامت مردم را با آن ميزان مورد مؤاخذه قرار ميدهند .
و خداوند تبارك و تعالى خلائق را پاداش ميدهد ، در اثر تجاوز بعضى نسبت به بعض ديگر ، بواسطهء موازين عدل .
در اينجا مرحوم صدوق استطراداً فرموده است : در غير اين حديث چنين آمده است كه مراد از موازين ، انبياء و اوصياء عليهم السّلام هستند . و سپس بدين طريق دنبال حديث را ذكر كرده است كه :
« و امّا گفتار خداوند متعال كه فرموده است ؛ پس ما براى آنان در روز قيامت ميزانى بر پاى نميداريم ؛ اين حكم اختصاص به طائفه اى دارد ( و منافات با آن حكم عمومى و كلّى ندارد ) .
و امّا گفتار خداى تعالى كه ميفرمايد : پس آنان داخل در بهشت ميشوند ؛ و بدون حساب در بهشت روزى ميخورند ؛ براى كسانى است كه رسول الله دربارهء آنان گفته است كه خداوند عزّ و جلّ فرموده است :
كرامت من - يا مودّت و محبّت من - ثابت و برقرار شد براى كسى كه مراقبت مرا بجا آورد ؛ و يكديگر را دربارهء صفت جلال
هامش
( 1 ) « توحيد » صدوق ، ص 268