« ما از رئيسان و بزرگان طاغوتى خود پيروى و اطاعت كرديم ؛ و بالنّتيجه آنان ما را از راه گمراه نمودند » .
بارى ، اين آيات و آيات بسيارى ديگر كه در قرآن كريم وارد است ، همگى دلالت دارند بر آنكه افراد مشرك و كافر و طاغى و ياغى و باغى و پيروان آنها ، اصالت و وزانت ندارند ؛ و قبل از وصول به مقام عزّ انوار ربوبيّه ميسوزند ؛ و گم ميشوند و نابود ميگردند .
و بنابراين اعمال سيّئه وزن ندارند ؛ و مشركان و كافران وزن ندارند ؛ و در توزين ميزان چون با اصالت و واقعيّت اعمال آنان را بسنجند ، خفيف و سبك مىباشند ؛ و اعمال حسنه چون اصالت دارد سنگين است ؛ براى هر عمل ميزانى است و لذا در آيه شريفه مَوازين به صيغهء جمع آمده است ؛ چنان كه در روايت وارد است : الصَّلَاةُ مِيزَانْ مَن وَفَى اسْتَوْفَى . « 1 »
نماز ميزان براى ترقّى و تكامل و وصول به درجات قرب و كمال انسانيّت است ؛ كسى كه حقّ آن را ادا كند و آن را بتمامه بجاى آورد ، و بر آن مواظبت و محافظت نمايد ، حقّ خود را بتمامه و كماله از آن ميگيرد و به مقاصد خود از درجات قرب نائل ميگردد .
و لذا در روايت صحيحه از حضرت باقر عليه السّلام از حضرت رسول الله صلّى الله عليه و إله و سلّم وارد است كه :
هامش
( 1 ) : اين حديث را در كتاب « المَحجَّة البَيضآء » فيض ، ج 1 ، ص 353 از كتاب « من لا يحضره الفقيه » نقل مىكند . و نيز در كتاب « كافى » ج 1 ، ص 266 و 267 با إسناد خود از سكونى از حضرت صادق عليه السّلام از رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم آورده است .