مزايا و خصوصيّتهائى هستند كه با آنها تحمّل و اداء شهادت ميكنند .
امّت به معناى جماعت است و چون به چيزى اضافه نشود معنايش عام است ، ولى وقتى به چيزى اضافه شود چون شخص بزرگى ، يا زمانى ، و يا مكانى ، خصوص جماعت مضاف إليه مراد مىباشند ، مثل امّت محمّد صلّى الله عليه و آله و سلّم كه بر جماعتى كه به آن حضرت بستگى دارند دلالت دارد ، و مثل امّت آخر الزّمان و امّت حجاز كه دلالت بر خصوص اين افراد مىكند .
وَ يَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ
يعنى از تمام طوائف و جماعتها بدون استثناء در هر زمانى و مكانى و نسبت به امّت هر پيغمبرى ما از ميان آنها يك گواه براى اعمال آنها بر مىانگيزيم .
بايد ديد كه آن گواه كه از هر امّتى خدا بر مىانگيزد داراى چه مزايائى است ؟
در مجلس سابق بر اين ، بيان شد كه در شهادت علم و اطّلاع لازم است ، و اگر كسى بدون علم و آگاهى بر امرى شهادت دهد ، گواهى او باطل است . اين شخص را « شاهد زور » گويند ، يعنى شاهد به باطل .
اگر به كسى كه از واقعهاى خبر ندارد بگويند : شما بيا و در اين واقعه گواهى بده ! و او بيايد در نزد حاكم گواهى دهد ، شهادت به زور يعنى به باطل داده ، و گناه كبيره انجام داده است .
وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً
. « 1 »
هامش
( 1 ) آيه 72 ، از سورهء 25 : الفرقان