تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ
. « 1 »
« در شب قدر ملائكه و روح با إذن و اجازهء پروردگارشان ، از عالم بالا نزول مىكنند نسبت به هر امرى . »
آن روح خلقتش از ملائكه بالاتر است .
البتّه مراد از روح اين ارواح انسانى نيست ، بلكه اين ارواح جزئيّهء انسانيّه در تحت آن روح كلّى و روح اعظم هستند . و خلقت آن روح اعظم از نقطهء نظر احاطه و سعه بسيار عجيب است .
عروج روح و ملائكه بسوى خدا پنجاه هزار سال طول مىكشد
آنگاه چون بخواهند روح و ملائكهء مقرّب به خداوند رجوع كنند ، پنجاه هزار سال طول مىكشد .
مِنَ اللَّهِ ذِي الْمَعارِجِ
*
تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ
. « 2 »
« از خداوندى كه داراى درجات و نردبانها و مراتب است ؛ ملائكه و روح بسوى چنين خدائى عروج مىكنند و بالا ميروند ، در روزى كه مقدار آن پنجاه هزار سال است . »
مراد از يك روز ، در اينجا يك دوره است ؛ يعنى در يك دورهاى كه درازاى آن پنجاه هزار سال خواهد بود .
اينكه در أفواه ميگويند : روزى در قيامت داريم كه پنجاه هزار سال طول مىكشد ، صحيح نيست ؛ بلكه مراد دورهء بازگشت روح و ملائكه با تمام عوالم مندرجهء در تحت تدبير آنهاست
هامش
( 1 ) . آيه 4 ، از سورهء 97 : القدر
( 2 ) آيه 3 و 4 ، از سورهء 70 : المعارج