آن روح و ملائكه براى مأموريّت كه به زمين آمدند ، حال براى آنكه به مقام اوّل خود بازگردند و پس از تكامل دورهء طبيعت و دورهء نفس بسوى پروردگار خود عروج كنند ، اين عروج پنجاه هزار سال به طول مىانجامد .
در قرآن مجيد داريم :
رَفِيعُ الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ
. « 1 »
« خداوند داراى درجات رفيع و بلند مرتبه ايست ، و داراى أريكه و تخت قدرت است ( كرسى و تخت حكومت بر جميع عوالم در اختيار و مشيّت اوست ، و چنان گسترده شده كه تمام موجودات عالم عِلوى و سِفلى ، مُلكى و ملكوتى را گرفته و عالم هستى را در زير نگين دارد . ) آن روح اعظم را از امر خود إلقاء مىكند و مىاندازد بر هر يك از بندگان خود كه بخواهد ، تا مردم را از روز لقاء و تلاقى بيم دهند . »
آن كسى كه روح اعظم به او خورده است ميتواند مردم را بيدار كند و إنذار كند و متوجّه و متنبّه نمايد ، و گرنه تا به كسى آن روح نخورد ، يعنى مرتبط با آن نشود و از آنجا سيراب نگردد ، نمىتواند مردم را انذار كند .
آن روح به پيامبران و ائمّه عليهم السّلام مىخورد كه بواسطهء اتّصال معنوى با آن روح اعظم مردم را بيدار كنند ، و إلّا : خفته را خفته كى كند بيدار ؟ اين منصب و اين مسند اختصاص به آنان دارد ، و بقيّهء افراد بشر از آن روح اعظم خبرى ندارند ، مگر أولياى خدا و مخلَصين
هامش
( 1 ) آيه 15 ، از سورهء 40 : غافر