ميل و ارادهء كسى رفتار ميكنم كه او مطيع من باشد .
هر كس كه مرا دوست داشته باشد و من محبّت صادق او را از دلش دانسته باشم ، او را براى خودم قبول ميكنم ، و چنان حيات و زندگىاى به او مىبخشم كه أحدى از مخلوقات من بر او سبقت نخواهد گرفت .
كسى كه مرا بجويد و طلب كند ، مرا خواهد يافت ؛ و كسى كه غير مرا طلب كند ، مرا نخواهد يافت .
بنابراين اى مردم دنيا ! دست از اين غرور دنيا برداريد ! و دنياى پست و زندگى حيوانى را كه در آن بسر مىبريد رها كنيد ، و بشتابيد بسوى كرامات من ، و مصاحبت و همنشينى با من و مؤانست با من . و انس بگيريد با من تا من نيز با شما مؤانست كنم و در محبّت شما بشتابم . »
و جدّ مادرى ما از مادر : مرحوم علّامه حاج ملّا مهدى نراقى أعلَى الله تعالى مقامَهُ الشّريف در « جامع السّعادات » از أمير المؤمنين عليه السّلام نقل كرده است كه :
قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ : إنَّ لِلَّهِ تَعَالَى شَرَابًا لِاوْلِيَآئِهِ إذَا شَرِبُوا سَكِرُوا ، وَ إذَا سَكِرُوا طَرِبُوا ، وَ إذَا طَرِبُوا طَابُوا ، وَ إذَا طَابُوا ذَابُوا ، وَ إذَا ذَابُوا خَلَصُوا ، وَ إذَا خَلَصُوا طَلَبُوا ، وَ إذَا طَلَبُوا وَجَدُوا ، وَ إذَا وَجَدُوا وَصَلُوا ، وَ إذَا وَصَلُوا اتَّصَلُوا ؛ وَ إذَا اتَّصَلُوا لَا فَرْقَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ حَبِيبِهِمْ « 1 » .
هامش
( 1 ) « جامع السّعادات » المقام الرّابع ، فصل ردّ المنكرين لحبّ الله