چهارصد و نه هجريّهء قمريّه در ماه مبارك رمضان با سند متّصل خود از أبى بكر بن عَيّاش از فجيع عقيلى آورده است كه او ميگويد :
وصيّت أمير المؤمنين به امام حسن عليهما السّلام
حضرت امام حسن عليه السّلام براى من بيان فرمود كه : چون وفات پدرم نزديك شد ، به ما رو كرد و بدين گونه وصيّت نمود : هَذَا مَا أَوْصَى بِهِ عَلِىُّ بْنُ أَبِى طَالِبٍ أَخُو مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللهِ ، وَ ابْنُ عَمِّهِ وَ صَاحِبُهُ .
اوّل وصيّت من آنست كه شهادت مىدهم كه هيچ معبودى جز ذات مقدّس خدا نيست ، و اينكه محمّد صلّى الله عليه و آله و سلّم رسول خدا و برگزيدهء اوست ؛ خداوند او را به علم خود انتخاب كرد و براى مقام رسالت براى بندگان خود پسنديد .
و شهادت مىدهم كه خداوند مردگان را از ميان قبرها برخواهد انگيخت ، و از كردار و رفتارشان پرسش خواهد نمود . و خداوند عالِمُ السّرِّ و الْخَفيّات است و بدانچه در سينههاى مردم پنهان است داناست .
اى فرزند من حسن ! تو را وصيّت ميكنم بدانچه رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم مرا بدان وصيّت فرمود ؛ تو كافى هستى براى وصيّت من !
چون از دنيا رخت بر بستم امّت با تو به مخالفت برخيزند ! ملازم خانهء خود باش . و بر خطيئهء خود گريه كن . و دنيا را مقصد و مقصود بزرگ خود مشمار !
و وصيّت ميكنم تو را اى نور ديدهام كه نماز را در اوّل وقت