تقوى و صفاى باطن و اتّصاف به اسماء و صفات الهيّه است .
و اين همه اصرار آن بزرگواران ، براى تزكيه و تهذيب نفس و تخلّق به اخلاق حميده و پيدايش عبوديّت تامّه است نه آنكه صرفاً عملى بدون محتواى معنوى و اخلاص بجا آورده شود و انسان نيز بدان دلخوش باشد . پس عمل با اخلاص لازم است .
فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً
. « 1 »
« كسى كه اميد زيارت و ملاقات پروردگار خود را دارد بايد عمل صالح انجام دهد ، و در عبادت پروردگارش شريك و انبازى قرار ندهد . »
أمير المؤمنين عليه السّلام علاوه بر آنكه پيوسته در خطبهها و مواعظ ، در سرّ و علَن ، دعوت به اخلاص در عمل مىنمود ؛ پس از ضربت خوردن خود ، چندين وصيّت فرمود كه همه دلالت بر نهايت اهتمام به عمل صالح دارد .
يك وصيّت معروف و مشهور دارند كه مرحوم كلينى و ابن شُعبهء حَرّانى و مجلسى و غيرهم ، و طبرى نيز در تاريخ خود ذكر كرده ، « 2 » و انصافاً جامع جميع دستورات و مواعظ است كه حضرت يك يك از
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 110 ، از سورهء 18 : الكهف
( 2 ) « فروع كافى ج 7 ، ص 51 ، در باب وصايا ؛ و « تحف العقول » ص 197 ؛ و « بحار الأنوار » طبع كمپانى ، ج 9 ، ص 661 ؛ و « تاريخ طبرى » با تحقيق محمّد أبو الفضل إبراهيم ، طبع دار المعارف - مصر ج 5 ص 147 و 148