و چون از آيه شريفهء :
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ .
« 1 »
دانستيم كه قيام و حضور در نزد پروردگار اختصاص به كسانى دارد كه در نفخ صور اوّل مردهاند ، و اينانند كه بواسطهء نفخ صور دوّم كه نفخ احياء و زندگى است ، زنده ميشوند و در برابر پروردگار حضور پيدا مىكنند ؛ و نيز از آيه شريفهء :
فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ .
« 2 »
دانستيم كه بندگان مُخلَصين ، حشر و حضور ندارند ؛ بنابراين
مَنْ شاءَ اللَّهُ
كه نمىميرند ، همان كسانى هستند كه قيام و حضور ندارند ؛ و آنان همان بندگان مُخلَصين خدا هستند .
بندگان مخلص خدا ، وجه خدا هستند
و با تطبيق و قياس اين آيات با آياتى كه در سورهء رحمن و قصص بيان شده و همهء موجودات را مژدهء مرگ ميدهد و فقط وجه خدا را باقى ميداند ، استفاده مىشود كه وجه خدا كه باقى است و بَوار و هلاك بر او عارض نمىشود همان بندگان مُخلَص خدا هستند .
بندگان مُخلَص خدا پس از آنكه از دنيا رفتند ، در برزخ توقّف ندارند . در قيامت نيز حشر و حضور ندارند . صيحهء برزخى اوّل كه صور إماته است و صيحهء دوّم كه صور إحياء است هيچكدام در آنها اثر ندارد ، چون از اين مراتب و درجات عبور كردهاند و در عالمى
هامش
( 1 ) آيه 68 ، از سورهء 39 : الزّمر
( 2 ) ذيل آيه 127 و آيه 128 ، از سورهء 37 : الصّافّات