وجهُ الله است ، وجه خدا .
و نيز در قرآن مجيد آمده است :
كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ * وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ .
« 1 »
« تمام افرادى كه روى زمين هستند بدون استثناء فانى ميشوند ؛ و وجه پروردگار تو كه داراى جلال و عظمت و احسان و نعمت است باقى خواهد ماند . »
در اينجا نيز وجهُ الرّبّ را كه همان وجهُ الله است استثناء فرموده و نيز دو صفت جلال و اكرام را براى آن وجه مقرّر داشته است .
و در واقع وجهُ الله داراى دو صفت جلال و جمال است زيرا كه مرجع اكرام به احسان و نعمت دادن است كه از صفات جمال است ؛ و جلال ، عظمت و ابّهت است كه در مقابل جمال ذكر مىشود .
و در اين آيه مباركه دو صفت جلال و إكرام را صفت وجه قرار داده است ، نه صفت ربّ . يعنى وجه ربّ تو داراى جلال و جمال است . و نمىخواهد بگويد : ربّ تو اين دو صفت را دارد زيرا
ذُو الْجَلالِ
مرفوع است و صفت وجه قرار ميگيرد ، و گرنه مىبايست گفت : ذِى الْجَلالِ كه صفت ربّ قرار گيرد .
بنابراين علاوه بر آنكه از اين آيه استفاده مىشود كه وجهُ الرّبّ كه همان وجه خداست پيوسته باقى و جاودان است ، نيز از آن بدست مىآيد كه اين وجه خدا داراى دو صفت جلال و جمال
هامش
( 1 ) آيه 26 و 27 ، از سورهء 55 : الرّحمن