ميدانيم كه ظاهر اين آيه دلالت دارد بر آنكه افرادى كه صعقه آنها را ميگيرد و هلاك ميشوند همان كسانى هستند كه بعداً زنده ميشوند و در محضر خداوند تبارك و تعالى قيام مىنمايند . و همان كسانى هستند كه به مفاد :
إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ .
« 1 »
در پيشگاه پروردگار احضار شده و حضور پيدا مىكنند . و چون از طرفى از احضارشدگان به مفاد :
فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ * إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
. « 2 »
بندگان مُخلَص خدا استثناء شده و از حضور معاف هستند ، بنابراين مراد از
مَنْ شاءَ اللَّهُ
كه در آيه صَعق استثناء شدهاند بندگان مُخلَص خدا هستند .
و از طرف ديگر خداوند بندگان مُخلَص خود را در كتاب عزيزش چنين توصيف نموده است كه از دستبرد إبليس - در هنگامى كه رانده و دور شد - محفوظ مىباشند .
قالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ
« 3 »
« إبليس به پروردگار چنين گفت : به عزّت تو سوگند كه همهء افراد بشر را إغوا ميكنم ، مگر بندگان مُخلَصين تو را » .
هامش
( 1 ) آيه 53 ، از سورهء 36 : يس
( 2 ) قسمتى از آيه 127 و آيه 128 ، از سورهء 37 : الصّافّات
( 3 ) آيه 82 و 83 ، از سورهء 38 : ص