« اكثريّت اين افرادى كه ايمان مىآورند در حقيقت شرك به خداى دارند . »
و بنابراين ، اكثريّت مؤمنان از قذارت و نجاست شركِ خفىّ در مصونيّت نخواهند بود .
پس آن كسانى كه به تمام معنى الكلمه از شرك خالص شدهاند افرادى هستند كه ابداً دل به غير خدا نداده ، و سكونت و آرامشى غير از حضرت او ندارند ، و براى ذات مقدّس كبريائى جلّ و عزّ هيچ شريكى در ذات و اسماء و صفات و أفعالش قرار نميدهند ؛ و اينست معناى ولايت .
افرادى كه چنين باشند ، طيّب الذّات و طيّب الفعل ميشوند ؛ يعنى سرّ و حقيقت آنها از دستبرد شيطان و نفس امّاره پاك و پاكيزه گشته و در حرم امن و امان الهى ، بدون هيچ دغدغه و اضطراب ، خوش و خرّم آرميدهاند .
و بازگشت كريمهء شريفهء :
الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ طَيِّبِينَ يَقُولُونَ سَلامٌ عَلَيْكُمْ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
. « 1 »
راجع به اين كسان مىباشد . چون طيّبين به معناى طيّب الذّات و پاكيزه نهاد است ؛ يعنى به ولايت كه همان سپردن تمام امور جزءاً و كلّا به خداست ، آنان پاك و پاكيزه شدهاند . و سلام فرشتگان بر آنها همان معناى امان و امنيّت است كه در آيه فزع آمده است .
هامش
( 1 ) آيه 32 ، از سورهء 16 : النّحل