و نيز بسيارى ديگر از آيات قرآن كه دلالت بر زندگانى انفسى در عالم تجرّد نفس و عند الله دارد .
صيحه براى مردم دنيا و نفخ صور براى اهل برزخ است
و أمّا آن صَعْقَه كه بر مردم زده مىشود و بناى دنيا برچيده مىشود و دنيا مضمحلّ ميگردد ، آن را نفخ در صور نمىگويند ؛ بلكه در بعضى از آيات قرآن به صَيْحَه تعبير شده است و ليكن نه صيحهء برزخى :
إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ خامِدُونَ
. « 1 »
« براى برچيدن اساس دنيا غير از يك صيحه چيز دگرى نيست ؛ كه بلافاصله و درنگ ، همه افسرده و ساكت و خمود و مردهاند . »
ما يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ * فَلا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لا إِلى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ
. « 2 »
« هيچ ترقّب و انتظارى را ندارند مگر يك صيحهء واحده كه درحالىكه آنها با يكديگر خصومت مىكنند آنها را فرا گيرد ؛ بطورى كه قدرت بر وصيّت كردن و يا رجوع و ملاقات خانوادهء خود را نيز نداشته باشند . »
پس بنابراين ، سه صيحه زده مىشود : يك صيحهء دنيوى و دو نفخ صور : نفخ إماته و نفخ إحياء .
امّا آن صيحهء دنيوى كه در اثر آن مردم روى زمين مىميرند ، در قرآن مجيد تعبير به صاخَّه شده است :
هامش
( 1 ) آيه 29 ، از سورهء 36 : يس
( 2 ) آيه 49 و 50 ، از سورهء 36 : يس