وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ * وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
. « 1 »
« و در صور دميده مىشود و تمام كسانى كه در آسمانها و در زمين هستند هلاك ميشوند مگر افرادى را كه خداوند بخواهد . پس بار ديگر در صور دميده مىشود ، در اين هنگام تمام موجوداتِ هلاك شده زنده ميشوند و به حال قيام و وقوف در آمده ، در انتظار امر پروردگار هستند .
در آن وقت زمين به نور پروردگار خود روشن مىشود ، و كتاب و نامهء عمل حاضر و قرار داده مىشود ، و پيغمبران و گواهان را براى اداى شهادت مىآورند ، و در ميان آنها به حقّ قضاوت و داورى خواهد شد ، و ايشان مورد ظلم و ستم واقع نمىشوند . »
اين آيه مباركه به آيه نفخِ صَعْق معروف است . صورِ صعق يعنى در بوقى دميده مىشود كه بدان جهت همه هلاك ميگردند ، چون صعق به معناى هلاكت است .
ولى از اين آيه اخيره استفاده مىشود كه دو صور داريم ، يعنى به دو گونه نفخ ، در آن دميده مىشود :
يك نفخى كه تمام زندگان آسمانها و زمين بواسطهء آن نفخ و دميدن مىميرند . دوّم نفخى كه تمام مردگان آسمانها و زمين بواسطهء
هامش
( 1 ) آيه 68 و 69 ، از سورهء 39 : الزّمر