كسانى كه در زمين هستند به فزع و هراس و ترس مىافتند ، مگر افرادى را كه خداوند بخواهد . و همه با حال ذلّت و انكسار بر خداوند وارد ميشوند .
و در آن حال مىبينى كه كوهها جامدند ، و چنين گمان ميكنى كه آرام و بدون حركت در جاى خود ايستادهاند ، ولى چنين نيست و آنها مانند ابرهاى سريع السّير در گردش و حركت هستند . و اين صنع و حكمت خداست كه هر موجودى را متقن و مستحكم نموده و بر اساسى راستين و استوار قرار داده است ، و حقّاً كه پروردگار به آنچه شما بجا مىآوريد خبير و داناست .
هر كس كار پسنديده و نيكوئى انجام دهد آن عمل از او مقبول و مورد پسند و اختيار بوده و در پاداش ، از آن كردار بهتر و والاتر به او داده خواهد شد ؛ و اين گروه از فزع و هراس آن روز ايمن خواهند بود .
كسانى كه كار زشت و نكوهيدهاى انجام دهند ، با چهره و سيماى خود به رو در آتش مىافتند و چنين خطاب به آنها مىشود كه : اين جزا و پاداش مگر غير از كردار و افعالى است كه خود شما در دنيا انجام ميداده ايد ؟ »
اين آيه مباركه به آيه نفخِ فَزَع معروف است ؛ يعنى بواسطهء دميده شدن در صور ، تمام افرادى كه در آسمانها و در زمين هستند در خوف و هراس و خشيت و ترس مىافتند .
در سورهء زُمر داريم :
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 122
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٢٢