من از آن نوشيدم و سوگند به خدا كه هيچ آشاميدنى به آن گوارائى و به آن لذّت نچشيده بودم .
و بوى آن مانند بوى مشك فرحآور و دل انگيز بود .
چون در آن كاسه نظر كردم در آن سه رنگ از شراب ديدم .
عرض كردم : فدايت شوم ! من چنين چيزى مانند امروز نديده بودم و أصلًا گمان نميكردم كه امر از اين قرار باشد .
حضرت فرمود : اين كوچكترين چيزى است كه خداوند براى شيعيان ما مقدّر فرموده است . چون مؤمن وفات يابد روحش به اين نهر متوجّه ميگردد و در باغهاى اطراف اين نهر به تفرّج و تفريح مشغول ميگردد و از آشاميدنىهاى اين نهر مىآشامد .
و دشمن ما چون وفات يابد روحش به وادى برهوت تعلّق ميگيرد و در عذاب برهوت مخلّد و جاودان مىماند ، و از زقّوم آن مىخورد ، و از حميم آن مىآشامد ؛ پس از اين وادى به خدا پناه ببريد .
اين روايت را شيخ مفيد در « اختصاص » ذكر فرموده است .
و مرحوم مجلسى در « بحار » در باب « جنّةُ الدّنيا و نارُها » در كتاب عدل و معادِ از « بحار » ، از « اختصاص » و « بصائر » نقل كرده است . « 1 »
حقيقةً اين وادى برهوت براى دشمنان آل محمّد كه با تمام قواى خود در صدد خاموش نمودن نور حقيقت و آزار و ايذاء به آنها
هامش
( 1 ) « بصائر الدّرجات » طبع سنگى ، ص 118 و 119 ؛ و « اختصاص » ص 321 و 322 ؛ و « بحار الانوار » طبع حروفى ، ج 6 ، ص 287