إبراهيم ميگويد : و من چنين ميدانم كه دست او را بوسيده است .
و سپس پيوسته به او مىگفت : فدايت شوم ، و آن پيرمرد به پدرم سفارشهائى مينمود .
ميگويد : و پدرم برخاست و شيخ به راه افتاد و آنقدر رفت كه از نظر پنهان شد و سپس پدرم سوار شد و ما به راه افتاديم .
من به پدرم گفتم : اين مرد كه بود كه با او چنين رفتار كردى كه با احدى غير از او رفتار ننمودهاى ؟
گفت : اى فرزندم ! اين مرد پدرم بود . « 1 »
مؤمنين گنهكار در برزخ گوشمالى مىشوند
خلاصه انسان بايد كارى كند كه در برزخ گرفتار نباشد ؛ و خداى ناكرده بواسطهء جحود و انكار اگر ايمان از او سلب گردد به وادى بَرهوت گرفتار ميگردد ؛ بلكه مؤمن بايد بواسطهء اعمال صالحه ، پيوسته طريق قرب را بپويد تا روحش پس از مرگ در وادى السّلام آرام و ايمن باشد ، و در روز قيامت با شفاعت محمّد و اهل بيتش عليهم السّلام به بهشت برين رفته و در آنجا مخلّد بماند . چون شفاعت در برزخ نيست ؛ و اگر مؤمن نيز كردارش ناپسند باشد در برزخ گوشمالى خواهد شد .
در « كافى » با سند متّصل خود از عَمرو بن يزيد روايت مىكند كه ميگويد :
قُلْتُ لِأَبِى عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : إنِّى سَمِعْتُكَ وَ أَنْتَ تَقُولُ :
هامش
( 1 ) « بصائر الدّرجات » ص 77 ؛ و « بحار الانوار » ج 6 ، ص 248