خوراكى ميدهد . »
مؤمن كه به درجهء ايقان رسيده است و حال طمأنينه و سكينه در او پديد آمده ، اصلش ثابت است كه همان ربط با خداى خود باشد . مؤمن با خدا عهد دارد عهدش همان ربط اوست ؛ اين اصالت و ريشهء اوست .
و امّا شاخههايش كه مُلك و ملكوت را فرا گرفته است دائماً ميوه ميدهد و از عالم قدس بر اين عالم افاضه مىكند و واسطه در خير و رحمت و بركت ميگردد و ميوههاى معطّر و شيرينش تمام ذوات عالم امكان را كه در درجات كثرت قرار گرفتهاند سير و سيراب و شاداب مىنمايد .
مؤمن در تمام مراحلِ عبور از اين عالم - در حال سكرات ، سؤال منكر و نكير و بشير و مبشّر ، در مدّت اقامت در عالم برزخ ، در عالم حشر و مواطن قيامت از عَرْض و سؤال و حساب و ميزان و صراط و جزا و تطايُر كتب و غيرها - با قدمى راستين يكى پس از ديگرى طىّ منازل و مراحل نموده و
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ
« 1 » به آرامى خواهد آرميد . چون ربط با خدا دارد و چشمهء دلش از كانون چشمهء علوم و اسرار الهى اشراب مىشود و به تمام موجودات ، از ينابيع حكمت كه پروردگار منّان از قلبش بر زبانش سارى و جارى ساخته است اعطاء خير و رحمت و حكمت مىنمايد .
وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ
هامش
( 1 ) . آيه 55 ، از سورهء 54 : القمر