دارم . »
آرى شيطان در وهلهء اوّل بيزارى خود را به انسان ابراز نمىدارد ، چون كه در اين صورت انسان گول او را نمىخورد ؛ بلكه به انسان درِ باغ سبز نشان ميدهد ، و اخلاق و فضائل و معنويّت و طهارت فكر و عدالت و عبوديّت خدا را بى ارج و بى مقدار جلوه ميدهد ، و وقتى انسان را فريفت ، در آن هنگام ميگويد : اى بندهء بى بند و بار ، و اى فرد غير مسؤول و غير متعهّد ، و اى انسان بى وجدان و كوتاه از رتبهء انسان ! تو انسان بودى و داراى مقام و شرف انسانيّت ، گول من شيطان را خوردى و به خداى مهربان و حىّ و عليم و قدير كه تو را از عدم به وجود آورده و با دست مِهر خود پرورش داده است كافر شدى ! و موجودات وهميّه و اعتباريّه را خداى خود پنداشتى و محور أصالت خود را بر آن نهادى ! برو ، جاى تو دوزخ : محلّ كافران است .
مؤمنان در مواقع امتحان چون كوه راسخند
ولى الْمُؤْمِنُ كَالْجَبَلِ الرَّاسِخِ لَا تُحَرِّكُهُ الْعَوَاصِف ؛ مؤمن با دلى قوىّ و عزمى متين نظر به عالم ابديّت دوخته و ابداً از وساوس شيطان تزلزل در او راه نمىيابد ، و مانند كوه راسخ از طوفانهاى شديد واهمه نمىكند .
در « تفسير عيّاشى » از صفوان بن مِهران از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند كه :
إنَّ الشَّيْطَانَ لَيَأْتِى الرَّجُلَ مِنْ أَوْلِيَآئِنَا ( فَيَأْتِيهِ ) عِنْدَ مَوْتِهِ ، يَأْتِيهِ عَنْ يَمِينِهِ وَ عَنْ يَسَارِهِ لِيَصُدَّهُ عَمَّا هُوَ عَلَيْهِ ؛ فَيَأْبَى اللهُ لَهُ ذَلِكَ . وَ كَذَلِكَ قَالَ اللهُ :
« يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ