« حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام فرمودند : هر آينه هر كدام از شما چون جانش به گلويش برسد ، در آن حال ملك الموت بر او فرود مىآيد و به او ميگويد :
آنچه را كه اميد داشتى به تو بخشيده شد ، و آنچه را كه از آن خوف داشتى در امن و امان واقع شدى ؛ و درى از بهشت براى او بسوى منزلش باز مىشود و به او گفته مىشود كه : نگاه كن بسوى مسكن خود در بهشت ، و نگاه كن اينها رسول خدا و علىّ و حسن و حسين عليهم السّلام رفقاى تو هستند ؛ و اينست قول خداى تعالى : آن كسانى كه ايمان آوردند و در سابق رويّهء آنان عمل به تقوى بوده است ، براى آنانست بشارت در زندگى دنيا و در آخرت . »
اينها همه نتيجهء اطاعت است ؛ و اين وهلهء اوّلِ ملاقات و معيّت است . و إن شاء الله آنچه را كه در طول عالم برزخ و قيامت ، مؤمنين در پيش دارند به ترتيب ذكر خواهد شد .
لحوق « جَوْن » غلام سياه به « سيّد الشّهداء »
اصحاب سيّد الشّهداء عليه السّلام همگى با آن حضرت معيّت پيدا كردند ، حتّى آن غلام سياه ؛ سيّد الشّهداء عليه السّلام يك غلام داشتند به نام جَوْن . اين غلام مال أبوذرّغِفارى بود و او را به حضرت بخشيد . و در فنّ تعمير اسلحه مهارت داشت .
در شب عاشورا كه حضرت در خيمهء خود به زمزمه مشغول بود و با اشعارى مترنّم بود :
يَا دَهْرُ أُفٍّ لَكَ مِنْ خَلِيلِ * كَمْ لَكَ بِالإشْرَاقِ وَ الْأَصِيلِ
مِنْ صَاحِبٍ وَ طَالِبٍ قَتِيلِ * وَ الدَّهْرُ لَا يَقْنَعُ بِالْبَدِيلِ